در طول دهه‌های گذشته، ایالات متحده آمریکا بارها نشان داده است که در عمل به تعهدات بین‌المللی خود پایبند نیست و هرگاه منافع سیاسی و اقتصادی‌اش اقتضا کند، توافقات و تعهدات را زیر پا می‌گذارد. خروج یک‌جانبه از توافق‌های بین‌المللی، اعمال تحریم‌های جدید برخلاف تعهدات قبلی و حمایت از اقدامات غیرقانونی متحدان خود، تنها بخشی از کارنامه‌ای است که اعتماد جهانی به سیاست‌های واشنگتن را با چالش جدی روبه‌رو کرده است.

آنچه بیش از خود عهدشکنی آمریکا موجب نگرانی افکار عمومی جهان شده، سکوت معنادار نهادهای بین‌المللی و رسانه‌های جریان اصلی غرب در برابر این رفتارهاست. رسانه‌هایی که همواره خود را مدافع آزادی، حقوق بشر و قانون معرفی می‌کنند، در بسیاری از موارد نسبت به نقض آشکار قوانین بین‌المللی از سوی آمریکا و رژیم صهیونیستی یا سکوت اختیار کرده‌اند یا با روایت‌های یک‌جانبه تلاش کرده‌اند واقعیت‌ها را وارونه جلوه دهند.

این رویکرد دوگانه سبب شده است که معیارهای عدالت و حقوق بین‌الملل در نگاه بسیاری از ملت‌ها، ابزاری سیاسی برای فشار بر کشورهای مستقل تلقی شود. چگونه می‌توان از احترام به قوانین بین‌المللی سخن گفت، اما در برابر نقض همان قوانین توسط قدرت‌های بزرگ و متحدانشان سکوت کرد؟ چگونه می‌توان مدعی دفاع از حقوق بشر بود، اما چشم بر رنج و مظلومیت ملت‌هایی بست که قربانی سیاست‌های جنگ‌طلبانه و اشغالگرانه شده‌اند؟

تجربه نشان داده است که حقیقت را نمی‌توان برای همیشه پشت دیوار سانسور رسانه‌ای پنهان کرد. امروز افکار عمومی جهان بیش از هر زمان دیگری به نقش رسانه‌های مستقل و آزاد برای افشای استانداردهای دوگانه قدرت‌های غربی نیاز دارد. ملت‌ها به خوبی دریافته‌اند که احترام به تعهدات بین‌المللی، زمانی معنا پیدا می‌کند که برای همه کشورها یکسان اجرا شود، نه اینکه به ابزاری در خدمت منافع سیاسی قدرت‌های خاص تبدیل گردد.

تاریخ قضاوت خواهد کرد که چه کسانی به تعهدات خود پایبند ماندند و چه کسانی با عهدشکنی و حمایت از بی‌عدالتی، اعتبار نظام بین‌الملل را خدشه‌دار کردند. سکوت رسانه‌های همسو با آمریکا و رژیم صهیونیستی شاید بتواند مدتی واقعیت‌ها را کمرنگ کند، اما هرگز قادر نخواهد بود حقیقت را از حافظه ملت‌ها پاک کند.